نه بهار با هیچ اردیبهشتی،
نه تابستان با
هیچ شهریوری..
ونه زمستان با
هیچ اسفندی..
اندازه "پاییز" به
مذاق خیابان ها خوش نیامد..
پـاییز مــهری داشـت کـه
بـــَر دل هـر خیـابان مـی نشست..!
+ پاييزتون مبارك..
بگذار بیاید ...
از در، دیوار، کنج و کلید
از هر طرف می خواهد
درد ، درد است ...
دلخوش مکن به وارونه خواندنش
تنها تــویی و تنهاییت ...
تویی و باران پشت پنجره
دوربین را بچرخان!
کلید را لمس کن!
حـــرکـــت...
زنــدگــی آغــاز میشود،
دیگر بار در شکوه چشمانت و وجود پرمهرت ..
و دســت های تــو برای گشودن
درهای دردناک جهان کافیــســت!
بــــاور کــن ...
چونان همیشه
"خـــدا" را
صمیمانه بــاور کن ...!
+ چقد این شعر پیام دهکردی که تو ماه عسل خوند قــشــنــگه..
دلخــــور که میشَـوم , بغـض میــکنم
می آیم پشـت صفحـه ی مانیتــورم
کامنـت مینویسـم ُ صورتک میگــذارم
صورتکی که میخنـدد
و پشتـش قایم میشــوم
که فکـــر کنی میخنــدم
و بخنـــدی...
اشکهایم میـــــــآیند و من
مدام با صورتک مجازی ام میخندم ...!
دخترت لیلی، تا زمانی که همسر برگزید، همیشه در دیدارهای ما حضوری شادی بخش داشت. لیلی شعرهایش را می خواند و می گفت:" داستانی نوشته ام و نمی دانم با قهرمان آن، که پسربچه ی بسیار خوبی ست، چه کنم؛ نمی خواهم سرنوشت تلخی برایش بسازم، زیرا دوستش دارم."می بینی که ما چگونه در اوهام خود زندگی می کنیم؟ آفریده های ما، اگرچه خیالی، پاره ای از وجود ما هستند، عزیزند، به سرنوشتِ شان علاقه مندیم. این تمثیلی از آن آفریننده ی کُل است که بی گمان ما را دوست دارد ــ اگر لیاقت این دوستی را داشته باشیم...
از نامه ی سیمین بهبهانی به سیمین دانشور
+ سلام بچه ها کسی اینجا "خداحافظ گری کوپر" از رومن گاری رو خونده؟؟؟
. دیوانه نمی گوید دوستت دارم
دیوانه می
رود تمام دوست داشتن را
به هر جان
کندنی
جمع می
کند از هر دری
می زند
زیر بغل
می ریزد
پای کسی که
قرار نیست
بفهمد دوستش دارد...
مهدیه لطیفی
علم پزشکی ثابت کرده که شکستن دل واقعیته؛
یعنی وقتی دل کسی می شکنه، تو قلبش
اتفاقی می افته مثل یه
خونریزی کوچیک یا یه جراحت.. که حتی می تونه منجر به سکته قلبی بشه....
سعی کن دل هیچکسی رو نشکنی...
+
بعدا نوشت : احوال خانوما؟!!
بسی رنج بردیم تا عکس بالای قالب درست شد...خوب شد، نه؟؟جان گُـــلی؟؟؟!!!
بعدا خواستین قالب و عوض کنین یه ندایی به من بدین....قربون عاقا
عقیله دلنوشته شو گذاشت این پست و با اون ادغام میکنم...
+ اصن حس نوشتن ندارم اگر هم حسی بود مطمئننا به پای قلم عقیله نمی رسید...
+ می تونین افراد و شناسایی کنین دیگه؟؟؟!!!
اندازه یک حبّه قند است
گاهی می افتد توی فنجانِ دلِ ما
حل می شود آرام
آرام
بی آنکه اصلا ً ما بفهمیم
و روحمان سر می کشد آن را
***
+ امروز آخرین روزیه که تو سال دوم دبیرستان ما ۲۹ نفر کنار هم سرکلاس میشینیم...!
"ناگهان چقدر زود دیر می شود..."
+ بعدا نوشت: آخرین روزم گذشت...دلم عجیب هوسه دلنوشته های عقیله رو کرده..!!
عقیله جون هم اکنون نیازمند یاری رنگین کمانی ات هستیم...
+ ما هم دلمان نمایشگاه کتاب می خواهد...
بی خیال راه بروی بین هزاران کتاب که به تو چشمک می زنند و هر کدام را دوست داشتی برداری و ورق بزنی و ایضا دست به جیب شوی...بــــوی مست کننده ی کتـــاب....آه...حس خوبیست وقتی پس از مدت ها کتابی را می یابی که روزها و شب ها در انتظار وصالش تمام کتابفروشی های شهر را پرسه زده ای....گام برداشتن و نفس کشیدن بین کسانی که میدانی برای کتاب ارزش قائلند.....اصن من میرم تهران....
+ عاقا این بازی تمرکز حواس کناره وب و دیدین؟!خیلی رو نروه..!!کچل شدم بیشتر از ۱۵ ثانیه نشد
البته با تاچ پد ها..!!!با موس بیشتر میشه رفت....شمام رکوردتون و بگین...!!
+ درمورد قالب جدیدم کفش دوزک دوز دارم...!!!
+یه چی دیگه هم میخواستم بگم الان یادم رفت.!!
سلام دوستان
فکر میکنم این پست برای بچه های رمان خون جالب باشه...
پ.ن: اگه با عکسا مشکل داشتین تو نظرات بگین...
من زنم ...
با دست هایی که دیگر دل خوش به النگو هایی نیست که
زرق و برقش شخصیتم باشد.
من زنم و به همان اندازه از هوا سهم می برم که ریه
های تو
میدانی ؟ درد آور است من آزاد نباشم که تو به گناه
نیفتی .
قوس های بدنم به چشم هایت بیشتر از تفکرم می آیند .
خـــبــر خـــــبر
بچه ها درمورد صندلی داغ که بهتون گفته بودم امروز با خانم جهانیان صحبت کردم ایشون لطف کردن قبول کردن . قرار شد من سوال ها رو بذارم اینجا خانم جهانیان هرکدوم رو خواستن جواب بدن....
به نظرم کار جالبی میشه....
+ سوال ها در ادامه مطلب...
برای خوندنش به ادامه مطلب برین...
به قلم: محدثه هادی پور
+ پ.ن: بچه ها چرا دیگه ضرب المثل نمی ذارین؟! از موضوع اصلی وب دور شدیم...
موجودات خوشحال کلاس دوم تجربی دو دبیرستان مهشید مصلی نژاد امروز در یک حرکت خود جوش به نشانه ی ترویج اصل حجاب در جامعه بی لباسی را جامه پوشاندند....
به جان گُـلـــی اگر قصد دیگری داشتـــیم...!!!
آقاجونم براتون بگه این عمل خیرخواهانه همین چند ساعت پیش وقتی آن مولاژ شوربخت اسکلت (طفلکی از بس سر کلاس دوستان از اندامش تعریف کردند و آدرس باشگاهش را خواستند چشم شد(!) و به زمین سقوط کرد باید یک واژه دیگر برایش بسازیم) پایش به کلاس ما باز شد صورت گرفت....نمیتوانید تصور کنید "اسمش را نَبَر" با آن تیپ خفنش چه خاطرخواهی پیدا کرده بود....
خلاصه اینکه برایمان یادآوری شد تَه تَه این درس خواندن های مزمن چه حال خوبی می شود داشت با چند شوخی ساده...
برای مشاهده این شاهکار کلاسی به ادامه مطلب برین فـــــقط...
تــــذکر جــدی : لطفا بیماران قـــلبی و عروقی، اطفال زیر ۱۴ سال رو ادامه مطلب کلیک نکنند...!:)
برای خوندن این متن زیبا به ادامه مطلب برید...
تهیه کننده: فاطمه شهبازی
بعدا نوشت: روز مادر رو جلـــو جلـــو به همه ی مامانای مهـــربون تبریک میگم...
+ دوستان تو قسمت پیوندها، وبلاگ بچه های فرزانگان هست دوست داشتین سر بزنین...
+ پ.ن : دوستان "کـــیفــــیت" پست ها مهمه نه تعدادشون....
مدتی قبل در جایی در مورد جمله آغازین کتاب صد سال تنهایی خوندم و اهمیت جمله آغازین، و چند تا از جمله های آغازین مشهور ادبیات رو ذکر کرده بود. فکر می کنم بد نباشه ما هم اینجا جمله های آغاز کننده و پایان بخشی که به نظرمون جالب و خاص هستند رو بنویسیم.
توضیحی هم اگر در موردش بنویسیم خیلی خوبه....
من چندتا رو تو ادامه مطلب نوشتم شما هم اگه دوس دارید در نظرات بنویسید...
پي نوشت:در ادامه مطلب لينك دانلود كتاب ها رو هم گذاشتم به همين خاطر اين پست رو دوباره آوردم بالا
«مکالمه با جلال» بهانه ای است برای بازخوانیِ «جلال» در مجالی محدود و در قالب پرسش و پاسخ، به تماشای گوشه هایی از زندگی و اندیشه ی پرماجرای مردی که آینه و آینه دار یک نسل بود، جلال؛ جلالی که به برج عاج نشینی و هم پرستانه ی روشنفکران روزگار تن نداد و حضوری درخشان در زمان داشت با فراستی کم نظیر در طرح حرف هایی از جنس زمان، و به همین صفت از زنده ترین نویسندگان معاصر ماست، گرچه به سال 1348 درگذشته باشد و گرچه سن و سال این کلمات برگردد به چهل و اندی سال قبل.
بعضی از متن ها واقعا قشنگه خدا رحمتشون کنه....
نوشدارو بعد از مرگ سهراب
پایش روی گنج است
سلام!
حال همهی ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور،
که مردم به آن شادمانیِ بیسبب میگویند
با این همه عمری اگر باقی بود
طوری از کنارِ زندگی میگذرم
که نه زانویِ آهویِ بیجفت بلرزد و
نه این دلِ ناماندگارِ بیدرمان!
